പ്രതിഗ്രാഹിക
The accusative -e

സംസാരപാഠങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ രണ്ടു തരം വാക്യം പറഞ്ഞു: ഞാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു — ഞാൻ പത്രം വായിച്ചു. ആദ്യത്തേതിൽ കർമത്തിന് ഒരു വാൽ ഉണ്ട്, രണ്ടാമത്തേതിൽ ഇല്ല. രണ്ടും ശരി. എന്തുകൊണ്ട് എന്ന് ഇന്നു പേരോടെ പഠിക്കാം.

You have been making this distinction for six levels without a name for it. ഞാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു carries a tail on the object; ഞാൻ പത്രം വായിച്ചു carries none — and both are correct Malayalam. Today the tail gets its name, പ്രതിഗ്രാഹിക, and the choice between the two gets its rule.

കർത്താവ് നിർദ്ദേശികയിൽ, കർമം പ്രതിഗ്രാഹികയിൽ: മകൾ അച്ഛനെ വിളിച്ചു. ക്രിയ ആരെയും കാണിക്കുന്നില്ല — വിളിച്ചു എന്നത് ഒരേ ഒരു രൂപം. അതുകൊണ്ട് ആരാണ് വിളിച്ചത്, ആരെയാണ് വിളിച്ചത് എന്ന് പറയുന്ന ജോലി മുഴുവൻ ഈ -എ ചെയ്യുന്നു.

The subject stands in the നിർദ്ദേശിക, the object in the പ്രതിഗ്രാഹിക: മകൾ അച്ഛനെ വിളിച്ചു. Remember that the verb records nothing — വിളിച്ചു is one single form for every speaker. With two human beings in the sentence, the -എ is the only thing telling you which one did the calling.

ഞാൻ കുട്ടിയെ വിളിച്ചു — ഇവിടെ വാൽ കളഞ്ഞാൽ വാക്യം തെറ്റാകും. ഞാൻ പുസ്തകം വായിച്ചു — ഇവിടെ വാൽ വേണ്ട. മൃഗവും പേരും ചേതനം തന്നെ: പട്ടിയെ കണ്ടു, മീരയെ വിളിച്ചു.

ഞാൻ കുട്ടിയെ വിളിച്ചു without the tail is simply ungrammatical, and it can even flip the sense — കുട്ടി വിളിച്ചു makes the child the caller. But ഞാൻ പുസ്തകം വായിച്ചു is the ordinary, correct way to say it. Animals and personal names count as ചേതനം too: പട്ടിയെ കണ്ടു, മീരയെ വിളിച്ചു.

പുസ്തകം വായിച്ചു — ഏതെന്ന് പറയുന്നില്ല, അനിശ്ചിതം. ഈ പുസ്തകത്തെ ഞാൻ വായിച്ചു — ഏതെന്ന് തീർച്ച, നിശ്ചിതം. അതുകൊണ്ട് അചേതനത്തിലെ -എ വ്യാകരണത്തിന്റെ ആവശ്യമല്ല, തെളിവിന്റെ ആവശ്യമാണ്.

പുസ്തകം വായിച്ചു leaves the book unspecified — അനിശ്ചിതം. ഈ പുസ്തകത്തെ ഞാൻ വായിച്ചു points at one particular book both of you have in mind — നിശ്ചിതം. So on an inanimate object the tail is never grammar's demand; it is clarity's.